Porsche
Een lang gekoesterde droom... Waarheid geworden! Een glimmend embleem met steigerend paard...
Het lijkt bij ons onderhand vanzelfsprekend dat dit over een auto gaat. En (helaas) dat klopt... De rest van de auto die nu voor het huis prijkt, glimt eveneens.
We hebben nu een 944. Best een bijzondere. De auto is destijds nieuw in Nederland geleverd, al in 1988. Het heeft tot 1991 geduurd totdat de auto de showroom verliet. Bij de dealer is direct bij binnenkomst een Turbo voor- en achterbumper gemonteerd. De motor is een 4-cilinder met een inhoud van 2,7 liter. Het vermogen is 165 pk, genoeg voor een oud beestje.
Het leuke, naast rijden met de auto, is dat het een targa-versie is: een groot dak dat in dit geval niet alleen uitneembaar is maar ook omhoog te kantelen is. Een klein beetje cabriolet dus.
De instaplijst is helaas niet origineel, net als de velgen overigens. Van binnen is de auto smetteloos.
Gelukkig kunnen Hein en Meike ook mee! De zitting is in werkelijkheid zwart, de camera doet het op de foto groen lijken. Heel veel heeft de auto nog niet gereden. De foto van de tellerstand had ik 20 km eerder moeten maken...
Dus we gaan hopelijk nog veel genieten van deze mooie wagen! Aan Froukje en de kids zal het niet liggen!
Hol schon mal den Wagen
Het bloed kruipt altijd waar het niet kan gaan. Dan begint het weer te kriebelen en eindigt het met een andere auto... Dankzij internet en een site als Mobile.de is een leuke auto snel gevonden. Deze keer een BMW E38 uit 1996 en daarmee binnenkort fiscaalvriendelijk.
In het Duitse Hagen blijkt een interessante 735iA te staan. Niet veel gelopen, bekende historie, schadevrij, boordevol opties en bijna 15 jaar oud.
Op foto lijkt het allemaal veelbelovend. Het telefoontje met eigenaar Horst is dat ook. Horst verkoopt de auto omdat de dokter hem heeft geadviseerd niet meer te rijden. De oude jongensdroom van de inmiddels gepensioneerde buschauffeur is in duigen aan het vallen. Nog maar net met pensioen en nu al opgegeven door de medici. Een triest verhaal maar voor Horst een geruststelling dat er goed voor zijn BMW gezorgd gaat worden (voor zolang het duurt dat de auto bij ons is... maar dat heb ik er omwille van zijn hart niet bijgezegd).
Horst heeft ook gemerkt dat hij niet meer moet rijden. Ten eerste is het in- en uitstappen een ware onderneming en ten tweede gaat het rijden ook niet meer zo soepel. Op de dag dat ik samen met collega en compagnon Jeroen ga kijken, is de achterband lek. Zou na een proefrit zijn gebeurd. We beginnen met het wisselen van het rechter achterwiel voor het reservewiel (origineel styling 6). Echter is ook het rechter voorwiel beschadigd, zowel velg als band. Rustig proefgereden. Zelf kon ik dat niet omdat de elektrische verstelling van de stoel niet meer functioneert. De stekker is er af, veroorzaakt door de omvang van het achterwerk van Horst in combinatie met de gevolgen van spieren die het niet langer meer winnen van de zwaartekracht. Kromme pinnetjes aan de schakelaar vereisen een rustig herstel dus besluiten we er ter plaatse niets aan te doen. Een ander bewijs dat de dokter gelijk had, is een parkeerdeukje op het linker voorscherm. Erg slordig en beslist iets dat moet worden hersteld.
Behalve het voorscherm zijn de spiegelkappen niet meer zo mooi. Op de wielkastrand rechtsachter is de lak doorgesleten, op het rechter achterportier zitten twee putjes. Deze vergen aandacht en herstel mijns inziens.
De kilometerstand wordt goed vastgelegd omdat we na het overeenkomen van de prijs overeenkomen dat Horst niet meer met de auto gaat rijden. Zoals te zien, heeft de auto pas net meer dan 124.000 km gereden!
Het opstellen van het koopcontract doen we bij Horst thuis. Jeroen schiet een stiekeme foto. Ik stel het contract op dat Horst al als invuloefening printte. Op de achtergrond staat hij te bellen. Hij blijkt namelijk nog een lening op de auto te hebben. Verkoop is pas mogelijk indien de lening wordt afgelost, de autopapieren zijn het onderpand en liggen veilig bij de bank. Niet onoverkomelijk maar in dit geval wel lastig omdat de auto niet meer waard is dan de restschuld die Horst nu nog heeft.
Gelukkig vindt Horst een oplossing voor de financiele problemen en kan de koop doorgaan! Vandaag rijden we voor de tweede keer naar Hagen om eerst Horst op te halen. Samen rijden we naar de bank waar het grootste deel van zijn schuld wordt afgelost. Ik verlaat de bank met de papieren, Horst met een restschuld.
Voordat we gingen rijden met de auto, hebben we de wielen gewisseld voor originele styling 6 velgen met winterbanden. Dat wil zeggen, drie van de vier... Het linker achterwiel wil niet los. Iemand heeft lompe kracht gebruikt om het wiel vast te zetten, zo moet het dus niet... Garagist Manfred gaat ons helpen, en vertelt dat we de verkeerde wielbouten voor de originele velgen hebben. Die van de oude velgen zijn blijkbaar anders. Aangezien Manfred een allegaartje aan oude wielbouten heeft en niet beschikt over het speciale gereedschap om de velgkapjes los te maken, gaan we later op de dag naar BMW om het wiel en de alle wielbouten te verwisselen. Maar eerst naar het Verkehrsamt!
Het Verkehsamt is een oud gebouw. Het straalt bureaucratie uit vervlogen tijden uit. Een lange gang met vele wachtstoeltjes en net zo veel deuren. Achter de deuren zitten ambtenaren en in ons geval blijken ze zeer vriendelijk en behulpzaam. Zo blijkt dat je eerst de verzekering voor het tijdelijke kenteken moet afsluiten. Vanuit Nederland kan dat niet, het voertuig staat immers nog op buitenlands kenteken. Doordat het hele systeem met kentekens in Duitsland anders is dan in Nederland, is er een levendige handel in kentekenplaten rondom een Verkehrsamt. Daar kan tevens een tijdelijke verzekering worden afgesloten voor de vijf dagen dat het tijdelijke kenteken geldig is. Na het verkrijgen van het verzekeringsbewijs lijkt niets de export meer in de weg te staan... De oude platen levert Horst in en komen te staan bij de andere delen her te gebruiken aluminium.
Omdat bureaucratie een kostbaar goed is, moet ik eerst nog terug naar de bordenboer om de tijdelijke kentekenplaten te laten maken. In het Verkehrsamt moet er namelijk een mooie sticker op zodat het echt officieel is.
Met de platen op de auto kunnen we beginnen aan de terugreis! Bijna dan. Eerst brengen we Horst naar huis. Dan rijden we naar BMW omdat het winterse weer vraagt om vier in plaats van drie winterbanden. Bij de dealer krijgt de auto in totaal 20 nieuwe wielbouten keurig op het juiste aanhaalmoment. Met drie man storten ze zich op de klus. In de werkplaats is het verder opvallend rustig, de oude groene E28 ziet het allemaal voor zich gebeuren...
Na ruim een uur wachten kan dan de terugreis eindelijk echt beginnen! Jeroen rijdt de auto naar Den Bosch en mompelt dat ie wel zou kunnen wennen aan het rijden met de auto. Hij weet de pinnen van de stoelschakelaar weer recht te krijgen en de stoel kan weer worden versteld (evenals het stuurwiel). Dat houdt in dat ik mijn eerste ritje naar huis kan maken! Heerlijk zoeven... Morgenochtend gaat de auto naar de RDW voor de invoerkeuring (en APK). Daar zal ook worden bepaald hoeveel BPM er nog voor de auto moet worden betaald. Daarna gaat de auto gelijk door naar de reparateur om de optische aandachtspunten aan te pakken. Als alles goed gaat, hoop ik over ongeveer een week over het Nederlandse kenteken te beschikken. Nog even wachten dus! Maar het is het geduld meer dan waard!
Freude am Fahren
Vandaag bekijk ik een oude BMW. Ze maken zulke fijne wagens dat je er geen genoeg van kan krijgen. Daarom was ik ook gelijk verkocht... Dit keer een BMW E28 525e uit 1984. Een dagelijks in te zetten klassieker! Geen poespas die kapot kan, al is het wel wennen aan handmatig alle deuren van slot en er weer op doen.
Op de rit
Al vanaf dat we in dit huis wonen, wisten we dat het er een keer van ging komen: het aanpakken van de tuin (rondom). Eindelijk is het zover. Het ontwerp is gereed, de schop kan er in! Natuurlijk eerst even een blik op de wildernis die het al die tijd was. In de loop der tijd verergerd omdat de oprit tot twee keer toe opengevraven moest worden in verband met rioolwerkzaamheden. Uit de achtertuin zagen we diverse planten verdwijnen richting familie en vrienden. Een schuurtje verrees en ging ten onder. Een grote boom naast het huis werd gekapt. Tijd in de tuin werd er wel doorgebracht. Niet om lekker te zitten... Distels kunnen zeer hoog worden, weten we inmiddels uit ervaring.
Voor een klus zo omvangrijk als deze is professionele apparatuur nodig. Gelukkig beschikt onze tuinman daar over! De boom waarvoor gevreesd werd om hem manueel uit te graven hangt binnen twee minuten in de lucht. Staal, diesel en hydrauliek overwinnen! Vooral Hein is dolenthousiast bij de aanblik van de machines.
Een grote tractor-met-aanhanger voert het verwijderde groen af. Om makkelijk achterin te kunnen werken, rijdt het materieel langs het huis naar achteren. Het past net, Hein vertelt dat ze wel moeten oppassen...
De olifant voelt zich op zijn gemak in de porseleinkast. Petje af (nee, schoenen uit) voor de kundige machinist! Uiteraard mag Hein ook even plaatsnemen...
Na een dagje werk staat de tuin er heel anders bij! Leeg, ruim en afwachtend voor wat komen gaat.
Hoewel de plaatjes anders doen vermoeden, is het niet Hein die de tractor wegrijdt. Hein blijft liever samen met Meike in de tuin om ervoor te zorgen dat de kuil voor de trampoline netjes wordt gegraven.
Op de plek waar de nieuwe schuur komt, is zand gestort. Een bekisting houdt het te storten beton op zijn plaats. Bewapening, bekabeling, alles op zijn plaats.
Een vrachtwagen met betonmolen brengt 6 m³ vers beton. Op ludieke wijze lepelt de grote kraan portie voor portie naar achteren.
Het is een mooi schouwspel om gade te slaan.
Zorgvuldig wordt de bovenzijde glad gestreken. De betonplaat krijgt een dag of drie de tijd om te drogen. Dan breekt het regenseizoen aan en spelen we met de gedachte om in plaats van een trampoline een zwembad te plaatsen. Vol is de kuil alvast...
Ook de rest van de tuin staat behoorlijk onder water. Het lijkt er op dat de bestrating niet kan worden gelegd in verband met het water. Voor de zekerheid zijn de stenen al wel gebracht, ze versperren de doorgang, al beschikt onze straat gelukkig over een stoep aan weerszijden van de rijbaan.
Het lukt uiteindelijk toch om het straatwerk te leggen. Het resultaat mag er zijn! De opstap voor de deur moet nog worden afgemaakt, dat wordt gedaan als binnenkort ook de rest van de tuin wordt bestraat. In verband met de hoge waterstand mag er twee weken lang nog geen auto op de oprit. Geduld dus nog even...
Poesje Nel
Met blijdschap verwelkomen wij Poesje Nel! Onverwacht, maar nu al zeer geliefd! Een week geleden nog was ze bij haar moeder (zie de rechter foto hier onder). Samen spelend met haar broertjes en zusjes: Filmpje.
Nu is Poesje Nel (roepnaam Poes) bij ons op ontdekkingstocht. Grote kater, kinderen... Gelukkig gaat het allemaal heel goed.
Hoewel het lekker is om met de grote katten mee te doen, heeft ze haar eigen brokjes en melk. Met een vol buikje is het tevreden slapen!
Jong en oud
Vandaag gaan Hein en ik naar Pfalzdorf (Duitsland). Daar wonen niet alleen vrienden van ons, er is vandaag ook een Oldtimer Treffen. Leuk om te kijken dus! Hein vindt het allemaal schitterend. Hij houdt mijn hand vast en trekt mij voort over de drassige grasweide alsof hij een hond aan de lijn is (die nog overduidelijk zijn behoefte moet doen). Op commando schiet ik plaatjes.
De Renault Alpine blijkt door zijn eigenaar te zijn voorzien van een andere, krachtiger motor (250 in plaats van de standaard 150 pk, moedig...). Op een gegeven moment start hij hem, mooi geluid. Ook een aantal Amerikanen is te bewonderen, dat vindt Hein altijd mooi! Net als de dubbeldekker die als bar dienstdoet...
Lelijk of niet, een hotrod is favoriet (bij Hein). Hetzelfde geldt voor een shopper... En voor alles dat op race- en/of rallywagen lijkt...
Motorfietsen staan er ook. Oude tweetakten en natuurlijk veel BMW (boxer en eencilinders)
Wat zou Hein toch graag een keer in een zijspan zitten. Gelukkig beweert hij nu later geen motor te gaan rijden. We zullen zien...
Bij het zien van een Porsche 914 raak ik nog altijd enthousiast; wat een leuke en mooie wagen toch! Naast personenwagens en motorfietsen staat er ook een groot aantal vrachtwagens en traktoren. Sommige van laatstgenoemde voertuigen rijden over het terrein met diepe klappende geluiden, ondertussen plukjes rook uit de rechtopstaande uitlaappijp hoog de lucht in schietend.
Nadat we koud en nat zijn geregend, gaan we nog even bij Jan en Jolanda gezellig wat drinken. We blikken terug op een leuke ochtend met bijzondere oldtimers!
Driftbui of overstuur?
Het laatste weekend van de meivakantie staat in het teken van de auto. Waar het de Midtec had moeten zijn, is het uiteindelijk de BMW geworden... Vanuit de kitcarclub hebben twee enthousiaste leden een rijvaardigheidstraining in georganiseerd bij het ATP (Automotive Testing Papenburg) in Papenburg (D). Een zeer groot professioneel testterrein met interessante mogelijkheden. De bedoeling is om deze zaterdag de rijvaardigheid naar een hoger niveau te brengen. Zoals ik hierboven al schreef, is het niet gelukt om de Midtec op tijd rijklaar te hebben. Jammer, maar wel een kans om de BMW, die we nog niet zo lang hebben, beter te leren kennen.
In verband met een lange zaterdag achter het stuur besluiten we om al op vrijdagmiddag naar Oude-Pekela te gaan waar een van de organiserende clubleden woont. Vanaf daar is het nog maar een half uurtje naar Papenburg, goed te doen op de zaterdagochtend. We worden heel gastvrij ontvangen en krijgen een logeerkamer toegewezen. Voor een dergelijke rijvaardigheidstraining krijgt Bas geen zenuwen, maar in dit geval wel... Door omstandigheden wil iemand liever in een hotel slapen in Papenburg maar dan zonder zijn auto mee te nemen. Er is namelijk geen bewaakte parkeerplaats en daar kan hij zijn VM toch echt niet achterlaten (en gerust slapen)! In Oude-Pekela staat een mooie afgesloten loods waar de VM prima in kan overnachten. Aangezien wij met twee personen zijn, is al snel duidelijk wie de werkelijk prachtige VM naar Papenburg mag rijden... Tja, daar wordt Bas dus wel een beetje nerveus van... Froukje vindt het overigens ook geen straf om de BMW naar Papenburg te sturen!
Aangekomen op het testterrein van ATP wordt alles wat een foto kan maken in beslag genomen. We moeten het doen met een vrijwilliger die, gelukkig, veel en mooie plaatjes schiet. Onze groep van 24 wagens wordt in twee groepen gesplitst en wij gaan mee met de Duitstalige instructeur. Om te beginnen gaan we remoefeningen doen. Voor de BMW een koud kunstje, de auto heeft ABS. Voor menig kitcar(bestuurder) blijkt het tegen te vallen om de auto in het spoor te houden. Met de BMW is ook het remmen en uitwijken op een natte gladde baan geen probleem.
Na slalomrijden en remmen in de bocht is het de beurt aan de natte cirkelbaan om daar vertrouwd te raken met onder- en overstuur. Van beide raakt Bas niet overstuur en blijkt de BMW aardig dwars over de baan te kunnen driften! Genieten, ook omdat wij wel droog blijven in tegenstelling tot degenen in een kitcar...
De dag wordt afgesloten met een circuittraining met enkele ronden vrij rijden. Omdat de BMW vandaag al genoeg heeft geleden, rijden we niet op het circuit. Er wordt daarna nog nagepraat en iedere deelnemer krijgt een certificaat van deelname. In Oude-Pekela is voor wie wil nog een bbq. Wij smikkelen hier voldaan van en rijden nog diezelfde avond naar huis; het hele stuk open! Wat een heerlijk weekend!
Zo vader zo zoon
Hein en Bas zijn dol op Lego, dat was waarschijnlijk al bekend. Enige tijd geleden kochten we in Oberhausen een spel; een kruising tussen Lego en Pictionary, genaamd Creationary.
De combinatie van benamingen zegt het al. De bedoeling is om iets te bouwen (dat op een kaartje staat afgebeeld dat uiteraard alleen de bouwer ziet), de medespeler(s) moet(en) vervolgens raden wat er is gebouwd.
Hein blijkt een natuurtalent. Zo goed, dat van onderstaande bouwwerken niet wordt verklapt wie wat heeft gemaakt...
Stamgasten
Vandaag zal ie er aan geloven: de kronkelwilg in de voortuin! Al een tijdje was deze boom een doorn in onze ogen. Na verkregen kapvergunning stond niets meer in de weg om er brandstof voor de houtkachel van te maken! Hoewel, qua dag zorgde de regen toch nog voor overlast in de vorm van natte voeten. Bas zijn collega Jeroen was heldhaftig en bereid om te helpen. Sterker nog, hij bood zijn hulp zelfs vrijwillig aan, hij houdt wel van dit soort klussen. Bedankt nog in ieder geval!
Hieronder eerst een foto van de boom in kwestie (in betere tijden).
Over het resultaat kunnen we kort zijn...
Het huis staat er mooi vrij bij zo! Met stormachtig weer horen we voortaan geen krassende takken meer langs de gevel en over het dak bewegen. Helaas moet de stronk nog wel uit de grond, maar dat gebeurt een andere keer. Ook daarbij is hulp toegezegd (zelfs in de vorm van een vrachtwagen met een hopelijk letterlijk bomenontwortelend koppel). Als ook die stronk weg is, kan in een nog later stadium worden bestraat waar ooit de boom stond...
Sleepret
Langs de weg van Grave naar Cuijk ligt een mooi heuveltje. Mireille kent het nog vanuit haar jeugd, toen ze er praktisch naast woonde. Met haar, Louise en Evie en een flink aantal sleetjes vertrekken we er naartoe.
En wat een lol, wat een pret, Hein en Meike glijden en glijden en glijden!
Hein begint steeds meer op een sneeuwpopje te lijken.
Maar wat maakt het uit! Het glijden is veel te leuk! Louise en Meike zitten alweer klaar!
Dus het is weer bergop klimmen en bergaf sleeën.
Hein en Louise hebben vandaag samen gelukkig weer de grootste lol!
Meike en Evie kunnen het sowieso altijd al heel goed vinden samen.
Het is dat mama's voeten gingen bevriezen... anders waren we nu nog aan het sleeën geweest, vermoed ik. Nog een laatste fotootje: het jonge gezelschap samen op de slee!
